«گر نیایی فقیر می میرم»

                    مثل دنیا حقیر می میرم

چون کبوتر که در قفس حبس است

                    تک و تنها، اسیر می میرم

ای شـــکوه تــرنم بـاران

                    در فراقت کویر می میرم

توی شهر دلم زمین لرزه است

                     زیر آوار پیــر می میرم

بی تو زجر آور است جان کندن

                    وای بر من، چه دیر می میرم

تو بیا، میخورم قسم به خدا

                    چون بگویی بمیر! می میرم

«مهدیا» ای تمام هستی من

                    گر نیایی فقیـر می میـرم

                                "فاطمه معین زاده"

                   *********

امسال هم گذشت و دلی شعله ور نشد

                   چشمی برای غربت آیینه تر نشد

باران به چشم مردم ما محترم نبود

                   گل در میان کوچه ما معتبر نشد

امسال هم شبیه همان سالهای پیش

                   یک شاخه شوق در دل من بارور نشد

مهتاب هر شب از سر این قریه می گذشت

                   از این همه ستاره کسی باخبر نشد

پایان نداشت فاصله ما و آسمان

                   این راه باز یک دو قدم بیشتر نشد

امسال نیز عاشقی انگار کفر بود

                  دردی درون سینه کس منتشر نشد

من ماندم و روایت تاریک این غزل

                  خورشید روی دفتر من جلوه گر نشد

                                            "مرحوم سید ابولحسن مدیسه ای"

هرکسی با تو سروکار نداشت  

                                         بهره از عالم اسرار نداشت

یوسف ار محو جمال تو نبود

                                       ســر بـازار خریـدار نداشـت